SON
Bilindiği kadarıyla bu kelimenin geçmişi yaklaşık 1300 yıl öncesine dayanıyor. Uygurlar kullanmış ilk kez bu sözcüğü. O günden bu yana da insanoğlu, yaşamı içindeki gelişmeleri ilk ve son (ya da başı ve sonu) olarak ifade etmiş. Hâlbuki, bu derece sonsuzluk iksirine bulanmış bir varlık olarak, nasıl olur da "son" kavramının içine hapsolmuş insan. Tartışmaya kalksak belki de, ne burada yazarak ne de dilden sözcükler savurarak net bir cevaba erişebiliriz. Birden fazla cevabı olabilir. Mesela, hayatı sadece maddesel olarak algılamak bir cevap olabilir veya her şeyi sonuç odaklı ele almak ya da farkında olamamak hakikatin. Nereye varırsak varalım, gerçeği değiştirmiyor elde ettiğimiz cevaplar; sonsuzluk içinde varolduğumuz gerçeğini. Doğdun, bebeklik süreci başladı. Ardından çocukluk, ergenlik, erişkinlik, yaşlılık ve ölüm... Bu şekilde mi ifade etmemiz gerekiyor varlık tanımını? İzlediğin film, yaptığın tatil, yaşadığın ilişki, yürüttüğün iş... Olguların nihayet bulması, son kav...